Να συμφωνήσω με την Εκλεκτή στο "ενίοτε"...όλο και πιο συχνά τα τελευταία χριστούγεννα, θυμάμαι και συγκρίνω τις γιορτές των παιδικών μου χρόνων...τότε που με "βασάνιζε" η γιαγιά μου, να με ξυπνήσει στις 5 το πρωί να παμε εκκλησία, μέσα στο κρύο, την παγωνιά και στο δρόμο να λέω "όταν μεγαλώσω δε θα ΄ξαναπάω" και τώρα...τώρα βάζω το ξυπνητήρι στις 4.30, ετοιμάζομαι και προσπαθώ στη διαδρομή να βρω κάτι να μου θυμίζει τα παλιά...να ξαναγίνω παιδί με το χέρι μου μέσα στο δικό της στις 5 τα ξημερώματα...
Όπως τα φετινά Χριστούγεννα, ας πούμε? Ωραίο χαμόγελο αγαπητή - ζεστό και γιορτινό. :))
Μυρτώ Α.
Τα ίδια "βασανιστήρια" έχω υποστεί κι εγώ αγαπητή Μυρτώ Α. Και - ναι- περνώντας τα χρόνια τα αναπολώ με αγάπη και μία αίσθηση απώλειας. Και ξέρω ότι όσο νωρίς και να βάλω το ξυπνητήρι τώρα πιά, ποτέ δεν θα είναι όπως "τότε".
προϊούσης της ημέρας - γίνεσαι.
ΑπάντησηΔιαγραφή(ενίοτε)
:)))
Να συμφωνήσω με την Εκλεκτή στο "ενίοτε"...όλο και πιο συχνά τα τελευταία χριστούγεννα, θυμάμαι και συγκρίνω τις γιορτές των παιδικών μου χρόνων...τότε που με "βασάνιζε" η γιαγιά μου, να με ξυπνήσει στις 5 το πρωί να παμε εκκλησία, μέσα στο κρύο, την παγωνιά και στο δρόμο να λέω "όταν μεγαλώσω δε θα ΄ξαναπάω" και τώρα...τώρα βάζω το ξυπνητήρι στις 4.30, ετοιμάζομαι και προσπαθώ στη διαδρομή να βρω κάτι να μου θυμίζει τα παλιά...να ξαναγίνω παιδί με το χέρι μου μέσα στο δικό της στις 5 τα ξημερώματα...
ΑπάντησηΔιαγραφήτην καλημέρα μου :))
holly
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως τα φετινά Χριστούγεννα, ας πούμε?
Ωραίο χαμόγελο αγαπητή - ζεστό και γιορτινό.
:))
Μυρτώ Α.
Τα ίδια "βασανιστήρια" έχω υποστεί κι εγώ αγαπητή Μυρτώ Α.
Και - ναι- περνώντας τα χρόνια τα αναπολώ με αγάπη και μία αίσθηση απώλειας.
Και ξέρω ότι όσο νωρίς και να βάλω το ξυπνητήρι τώρα πιά, ποτέ δεν θα είναι όπως "τότε".