Σήμερα, μετά από πολλά χρόνια, (ξανα)έπεσε στα χέρια μου "το κοριτσάκι με τα σπίρτα" του Άντερσεν.
Από μικρή με συγκινούσε/θύμωνε πολύ αυτό το παραμύθι. Θυμάμαι πόσο λυπόμουν το άμοιρο κοριτσάκι, που προτίμησε να πεθάνει από το κρύο παρά να γυρίσει στο σπίτι της και να την (ξανα)δείρει ο πατριός της. Θυμάμαι πόσο θύμωνα με τον εν λόγω κύριο και με όσους αδιάφορα περνούσαν από δίπλα της, την αγνοούσαν και βιαστικά πήγαιναν στις δουλειές τους.
Και διαβάζοντάς το για άλλη μία φορά σήμερα, ήρθε στο μυαλό μου μία εικόνα.
Η αφεντιά μου, σταματημένη στο φανάρι, με το άγχος στα ύψη γιατί πάλι έχω αργήσει στη δουλειά και ένα ταλαίπωρο ρακένδυτο παιδάκι να προσπαθεί αγωνιωδώς να πλύνει το τζάμι του αυτοκινήτου μου. Κι εγώ? Εγώ, εκνευρισμένη, να ανοίγω τους υαλοκαθαριστήρες για να μην το αφήσω. Και στο απορημένο / παρακλητικό βλέμμα του να "απαντάω" μ' ένα θυμωμένο / ενοχλημένο δικό μου.
Και με πείραξε πολύ αυτή η εικόνα - σύγκριση.
Κοριτσάκι με τα σπίρτα, σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
συγκινηθηκα τώρα.
ΑπάντησηΔιαγραφή(έχω βασιμες υποψιες πως ειστε αληθινα καλος άνθρωπος και πως καποιον σοβαροτατο λογο θα ειχατε για να βιάζεστε έτσι)
Σας φιλώ.
Νομίζω ότι δεν είστε πολύ αντικειμενική μαζί μου. Δεν λέω πως δεν χαίρομαι γι' αυτό, αντιθέτως :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ ούτως ή άλλως :))
Απλώς ξεχνάμε, κάποιες φορές.
ΑπάντησηΔιαγραφήΞεχνάμε πώς είναι να είσαι "άνθρωπος".
Το ξεχνάμε, είπα. Το έχουμε αλλά δε μας βγαίνει (πάντα) :)
Μπορούμε και καλύτερα, έτσι δεν είναι;
Η Εκλεκτή έχει δίκιο. Είστε καλός άνθρωπος:)
πι ες
το 'χω κάνει και εγώ, η γουρούνα!
Και βέβαια μπορούμε και καλύτερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι αντέχουμε κάθε φορά είναι το θέμα μάλλον.
Ευχαριστώ :)
Καλημέρα :))